«Дух беларускай музыкі я адчуваю ў «Графіці ». Топ-10 менскіх месцаў па версіі лідэра гурта “Re1ikt” Александра Дземiдзенка
Личное мнение

«Дух беларускай музыкі я адчуваю ў «Графіці ». Топ-10 менскіх месцаў па версіі лідэра гурта “Re1ikt” Александра Дземiдзенка

Август 18, 2017

Сёння рэдакцыі TAM.BY пра свае любімыя месцы Менску распавядае Аляксандр Дземідзенка – барабаншчык і лідэр аднаго з галоўных беларускіх рок-гуртоў “Re1ikt”. Вы зможаце даведацца, дзе лепш за ўсё пішуцца песні, дзе перачакаць спякотны дзень, а дзе – адчуць дух беларускага музычнага андэграўнду.


фото vk.com/re1ikt_drummer

Паб-клуб «Графіці»

Графіці – менавіта там адбыўся самы першы выступ Re1ikt у Менску. 2006 год, восень – мы ўпершыню загучалі ў сталіцы. Канешне, тое “Графіці” адрозніваецца ад сучаснага, але ўсё роўна дух беларускай музыкі я лепш за ўсё адчуваю менавіта там. Нібыта нейкая доўгая, цікавая гісторыя з удзелам розных персанажаў адбываецца там – учора, заўтра, зараз.

Цяжка гэта апісаць словам, але калі прыходжу туды – адчуваю, што гэта вельмі важнае месца, бо менавіта тут шмат беларускіх музыкаў пачыналі сваю кар’еру і сюды ж яны вяртаюцца, каб зайграць утульныя, хатнія, свойскія канцэрты.

Вось i ў нас 9 верасня адбудзецца там выступ.

Беларускі дяржаўны музей народнай архетыктуры і побыту

Найпрыгажэйшае месца, са шматлікімі найцікавейшымі лакацыямі. Тут і вясковыя беларускія хаты (і гэта не рэканструкцая, а захаваная спадчына), і царква, і млын. І, канешне, унікальны ландшафт. Нам вельмі пашчасціла зняць кліп у гэтым цудоўным месцы на песню “Дробненькі Дожджык” (любімая песня Рыгора Барадуліна).

А калі надыходзіць восень і адбываеца “Камяніца” (найбуйнейшы фолк-фестываль у краіне), то гэта проста свята для тысяч прыхільнікаў добрай этнічнай музыкі. Там і аўтэнтыка, і ф’южн і мадэрн – на любы густ. А таксама там збіраюцца розныя майстры, якія ганлдлююць сваімі ўнікальнымі вырабамі і кожны раз я маю шанец набыць нешта такое, што нельга адшукаць ва ўсім свеце.

Рок-клуб ТИ-ЭН-ТИ

фото vk.com/re1ikt

Я музыка, таму большасць месцаў тым ці іншым чынам звязаны з музыкай. TNT – самы рокавы клуб, дзе самы рокавы інтэр’ер, рокавы персанал, музыка, кліпы.

Усё адпавядае духу рок-н-рола: постэры на сценах, барабаны ў ролі жырандоляў, гітары над кожным сталом.

Музыка любімых гуртоў, а таксама шмат жывых выступаў (у тым ліку і нашых). Калі я прыходжу туды, то адчваю сябе ў сваёй талерцы – столькі канцэртаў там мы адыгралі, столькі імпрэзаў наведалі. Сэрца ёкае як праходжу міма. Хочацца не праходзіць, а зайсці і пасядзець, узгадаць розныя прыемные моманты, якія там адбыліся. Напрыклад, як мы атрымалі узнагароду “Лепшы Рок Альбом” ад Experty.by.

Кавярня «Бітлджус»

Гэта маё самае любiмае месца. Так атрымалася, што рэмонт і падрыхтоўка да адкрыцця Бітлджуса супалі з такім жа рэмонтам нашай уласнай студыі. I да таго ж мы тэрытарыяльна побач, таму відавочна, што нумар 1 гэта Бітлджус. На нашых вачах (і нават з нашым невялікім удзелам) стваралася адно з самых цікавых месцаў у Менску.

Але не трэба думаць, што я iду туды толькі таму, што ён побач – там вельмі крутая атмасфера, вельмі творчая, стылёвая. У Бітлджусе праходзяць добрыя імпрэзы – дарэчы, на днях я наведваў выступ джаз-калектыва Аляксандра Старажука. Звычайна там жа мы праводзім свае сустрэчы па гурту Re1ikt, абмяркоўваем розныя творчыя/музычныя пытанні, сустракаемся са слухачамі. Гэта месца ўжо нам як роднае, з ім звязана шмат успамінаў і перад кожнай рэпетыцыяй я заходжу туды, каб замовіць сабе кавы.

Кавярня “Грай”

Для мяне асабіста гэтае месца мае самы моцны беларускі каларыт – інтэр’ер уключае розныя творы беларускага выяўленчага мастацтва: тут і беларускія маляванкі (як у Алены Кіш), і Шагал, і стылізаваныя пад даўніну партрэты сучасных дзеячаў. Некаторыя залы нагадваюць старадаўні беларускі замак, а некаторыя – шляхецкія сталовыя. Да таго ж хачу дадаць, што менавіта ў “Грай”, на мой густ, самая смачная кухня.

KFC на Нямізе

З усіх увогуле фастфуд-рэстаранаў мне больш да спадобы менавіта KFC. Я не вялікі аматар гамбургераў, гэтых булак, затое мне вельмі да спадобы смачная, з корачкай, курыца. Калі раней я наведваў Польшу ці Расею, абавязкова падмацоўваўся там і чакаў, калі гэта цуда з’явіцца і ў нас.

Я заходжу сюды, калі не паспяваю дома прыгатаваць ежу. Менавіта на Нямізе добра заўсёды – амаль няма людзей, у спякотныя дні прахладненька.

Зараз я пачаў больш займацца фізічнай формай, сваёй фігурай, таму стаў трапляць у KFC значна радзей. Але гэта добрая ўзнагарода – раз у месяц пачаставаць смачную курачку.

А-100

Сюды я трапляю тады, калі збіраюся ехаць на гастролі, канцэрты, бо я сам кiроўца. Я не люблю спыняцца каля нейкіх кафэ ці заправак падчас шляху, таму часцей завітваю туды ўвечары, с адчуваннем таго, што наперадзе, напрыклад, 500 кіламетраў і некалькі гадзін за рулём. Заўсёды на А-100 я адчуваю невялічкі уздым, хваляванне перад iмпрэзай, якое сыходзіць, калі мне даюць кубачак кавы і размаўляюць па-беларуску.

Студыя “Эверэст”

фото re1ikt.com

У гэтай студыі прайшлі адны з найлепшых часоў нашага гуказапісу. Займаецца ім наш сябра Павел Сініла, сапраўдны прыхільнік справы, які стварыў атмасферу электрычнасці і нейкай хіміі.

Падчас працы тут на самой справе нараджаюцца творы, якія ставараюць гісторыю беларускай музыкі.

I ўсё дзякуючы студыі, дзе добра пішацца і ўвечары, і раніцай, і сонечным днем.

Мне здаецца, гэтаму дапамагае і наогул атмасфера вуліцы, на якой студыя знаходзіцца. Пакінутыя трамвайныя шляхі, дамы з чырвонай цагліны – гэта ўсё быццам не зусім наш час.

Лошыца

Гэта мой любімы менскі парк, у які я ўпершыню трапіў шмат гадоў назад. Мне падабаецца, што ў ім, здаецца, час ідзе па-іншаму, ты быццам трапляеш у іншы свет, стагоддзе, напрыклад, у XIX-е. У Лошыцкім парку ёсць вельмі прыгожыя мясціны. Напрыклад, адно з іх нагадвае амфітэатр. Я марыў там зняць кліп для свайго гурта і аднойчы гэта здейснілася – вы самі можаце ўбачыць гэты кавалачак Лошыцкага парку ў кліпе на песню “Чаго ты, лося”.

Мабыць, з-за таго, што парк знаходзіцца амаль на самым краю гарадской лініі, тут адчуваеш дух сапраўднай беларускай гісторыі, чаго няма ў многіх іншых месцах Менску.

Пешаходка (Верхні горад)

Дзякуючы гэтаму праекту, менскія вуліцы пачынаюць нагадваць еўрапейскі стыль гарадскога жыцця – сучасны, мастацкі, творчы. Людзі не спяшаюцца па сваіх справах, а гуляюць, глядзяць на музыкаў, адпачываюць. Сапраўднае свята, што можна заўважыць і на тварах пешаходаў, і ў агульнай атмасферы.

Мне здаецца, каб у нас была не адна Пешаходка, а некалькі, ды па ўсёй Беларусі, мы жылі бы значна лепш.

Личное мнение: гид по самым душевным местам столицы от ...

Читать далее

“Клубная жизнь Минска барахтается на дне”. Топ любимых ...

Читать далее

“В этой булочной отличный интерьер”. Лучшие места Минск...

Читать далее

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован.